czwartek, 9 stycznia 2014

Bardzo smutne morza (na Księżycu)

Cała woda wszędzie wie, ale nie na Księżycu, tam jej nie ma, dlatego jego morza smutne, one też chciałyby wiedzieć, ten wiedzy stan współdzielić. Nie mogą w pustości kamienne, pyłowe czekają na wiedzę, lecz ta nie spływa, świecą do nas nocami ze swym nosicielem, przez smutek pociemniałe – wyraźnie je widzimy, dlaczego ich smutku niedostrzegając?

Nawet nie zazdroszczą innym księżycom jak Enceladusy Tytany, innym planetom jak Mars ich wody, nie, tylko w smutku trwają zbyt dobrze wychowane by prosić nas o wodę, o wiedzę, by choćby się poskarżyć, jedynie smutkiem emanują. Zawieźmy im ją, tę z chmur, tę z oceanów, tę z nas, by już w smutku nie trwały, poznając, co znaczy wilgoć, co znaczy wodna wszechwiedza – wtedy pojaśnieją, wtedy będą smutne na inny sposób zupełnie, tego im nie odbierzemy, gdy już poznają.

1 komentarz:

  1. Takie to krótkie i nawet nie mam pojęcia, jak to skomentować, ale mi się podoba! ;)

    OdpowiedzUsuń